viernes, 22 de enero de 2010

Heridas, Leyenda, Encadenar, VIDA


Portugal, verano'09

Mi vida transcurre entre un ir y venir de clases de inglés , clases de francés, la escuela de escritura, la escalada y mi trabajo. Y así como cuando encadeno una via, voy encadenando las semanas y poco a poco mi vida.
Me gusta hacer idiomas pero no porque necesite un título, de hecho desde que trabajo en la universidad he dejado de creer en ellos, sino porque sigo soñando que un día volveré a África a trabajar. Y allí, lo que más necesité, quien más me ayudo y de lo que más aprendí fue de los demás. Y sin lenguaje, la comunicación es demasiado pobre para entender, aprender y crecer de esas cosas insólitas que te van sucediendo al conocer, convivir y conversar con personas que se cruzan en tu camino. Pero que no sólo se cruzan, sino que llegarán a formar parte de ese camino que se hizo común en determinados lugares y momentos.
Sin embargo ahora y aquí, a pesar que compartimos un lenguaje común, el materno, en ocasiones prefiero la compañia de un libro. Cada mañana, ausente a la realidad que me rodea, disfruto de ese momento del día, mi momento, desyunando una tarta de manzana con un café con leche bien caliente y un libro. Es como si todo se detuviera, oigo voces a lo lejos, pero no entiendo lo que dicen, no me interesa porque estoy metida, enganchada y entregada a mi lectura.
Y como esa lectura, la escalada me tiene igualmente atrapada. Es algo que formó parte de mi vida en algún momento y que hoy en día sigue conmigo. Espero no me abandoné jamás. Me gustan sus comienzos, su filosofia y creo que ella forma parte de esa leyenda personal de muchos de nosotros.
Pero mi más reciente redescubrimiento ha sido la escritura. Hace años que cuando aflora un sentimiento muy dentro de mi, tengo deseos incontrolados de escribir. Pero ahora he comprendido que como leí una vez, la escritura cicatriza las heridas en el instante de abrirlas.


Gelida nov'09

martes, 19 de enero de 2010

2010



Portugal 2009

Recuerdo que no hace demasiado tiempo, aquellos que veía mayores que yo, me decían: los años pasan volando. Pues bien a pesar que los sigo viendo mayores que yo, ahora a mi también me pasan volando, será que yo también me estoy haciendo mayor...o quizás simplemente es que llevo demasiado sin arriesgar.

Sigo estando un poco loca y siendo bastante niña. Me sigue encantando ir en bici por en medio de la ciudad esquivando a todo aquello que se mueve y incluso aquello que no. Auuque a veces no sé como ni porqué las bolsas que llevo acaban encaprichándose de tal forma de los radios de mi rueda que no paran de liarse hasta que acabo por el suelo. Y por supuesto, sigo colándome en los ferrocarriles a pesar que hace unos días casi me cuesta una buena multa. Y claro, luego tenga que escuchar que ya tengo una edad para seguir haciendo algo así.

Pero tambien, tengo la extraña sensación de haber crecido. He pasado un año luchando con mi interior, intentando ser responsable de aquello que decido pero sin rendirme a las locuras con las que sueño. Buscando mi verdadero yo, luchando entre lo que soy y lo que hicieron de mi.
Quiero tener coraje para no decepcionarme, quiero aprender a tener paciencia para esperar el momento adecuado y quiero corred el riesgo de poder equivocarme.
Pero, no quiero establecer límites, no quiero ser dominada por mi mente, pero sobre todo no quiero nunca llegar a pensar y si hubiera sido un poco más loca...
Tengo el presentimiento que este año va a ser un diez y que voy a cometer muchas de esas locuras que persiguen nuevos retos. Pero sin duda, despues de la experiencia de este blog que nació de lo más humano que viví en África, ahora solo pienso en escribir y escribir para seguir escribiendo, de todo aquello que veo, siento, sueño, admiro o detesto. Y este es mi más osado proyecto para este año 2010. Intentar componer una novela. Tengo mucho que decir, mucho que contar pero que difícil puede resultar estructurarlo todo con un sentido, cuando nunca estructuré nada en mi vida. Por eso me gusta este blog, porque la fuerza o el impulso de escribir superan con creces la estructura que se le da al texto. Este blog es totalmente libre. Espero que el resultado de mi novela aunque algo menos libre no pierda ni una gota de fuerza.
Esa fuerza que te hace creer cada día con lo que aprendes, sientes y compartes con los demás.



Mérida 2009

domingo, 8 de noviembre de 2009

Per fi sóc Montserratina!!!!


Montserrat cara nord

Diuen que fins que no fas el cim del Cavall Bernat no ets Montserratí. Doncs bé, després de trepitjar durant anys Montserrat, per fí aquest passat juliol vaig fer la meva primera ascensió al Cavall per la Ponsola. Per fí puc dir que ara si, ara ja sóc montserratina!!!
A més a la mateixa setmana vaig escalar per primer cop la Paret de Diables, per la Sanchez i quina sensació, quin pati sota els meus peus!!!

Sincerament un bon regal pel meu cumple d'aquest any i una boníssima entrada als meus 35 anyets. I com sempre tot això no hagués estat possible sense la gent que m'envolta i més concretament en aquest cas, sense el que ha estat en aquesta ocasió el meu company de cordada, el Mika.

De vegades quan miro la paret de Montserrat em sembla increíble que jo hagi pogut fer això. Realment en ocasions tot l'univers conspira i tu vas i ho acosegueixes...ara només cal continuar sommiant amb més cims...


Fins la propera!!!

lunes, 28 de septiembre de 2009

Lunes gris casi negro


Exhausta, así me sentía cuando empecé a escribir este post. Me sentía sin una gota de energía, mi cabeza decía muévete pero mi cuerpo siquiera se podía arrastrar. Sentía cada uno de mis músculos al realizar el más minúsculo de los movimientos. Solo quería tirarme, dejar que mi cuerpo se hundiera en el colchón y dormir y dormir... Solo quería cargar pilas, pero todo me salía al revés...decidía negro cuando era blanco y blanco cuando era negro (o por lo menos así es como me sentía yo)

Pero podía pararme a contemplar el mundo como una víctima de esta sociedad capitalista, competitiva y sin tiempo en la que vivo o como una descubridora de todo aquello que voy buscando, todo aquello que me atrae, que me inquieta, que me seduce ..buscadora de pequeños tesoros que a veces son sueños y otras veces son retos y nuevos proyectos. Todo aquello que esta ahí ante nosotros, que a algunos les parece imposible de alcanzar aunque parezcan tenerlos a la altura de sus manos y que para otros es invisible porque a pesar de haberlos hayado ni los notaron porque estaban demasiado acostumbrados a ellos. Siempre creí que esos tesoros, sueños o retos te enseñan pero hace muy poco me di cuenta que no son ellos, soy yo la que a través de ellos aprendo.

Después de esta semana gris casi negra, me sentía con muchas cosas por hacer y sin saber por donde empezar. Pero la simplicidad no está reñida con la vitalidad por ello cosas tan simples como escalar con amigos, compartir momentos en una cena, reír con alguien que te hace sentir bien, tomar un café y conversar, me fueron llenando de nuevo de energía, me hicieron sentir que puedes enfrentarte a tus metas, que el gris ahora es casi blanco. No es fácil, pero mirar a través de lo que para muchos es cotidiano y ver más allá, quizás es lo que te hace diferente.


Por que como leí no hace demasiado, aquello que nos hace personas normales es saber que no somos normales.

viernes, 25 de septiembre de 2009

"Resurgiendo de entre las cenizas"

Una señal...
Después de su visita me siento rara, desconocida, pobre y perdida. Es increíble como alguien que parece no tener nada lo tiene todo. Vive como quiere, haciendo lo que le gusta y dirijiéndose allí donde desea. Alguien que se cruzó en mi camino una vez, alguien que jamás esperé volver a ver, alguien que me sorprendió de entre las cenizas. Quizás sin saberlo o quizás sin querer reconocerlo fui dejando que esas cenizas que acompañan al mundo normal me fueran cubriendo todo este tiempo. Si pudiera volar como las palabras, si pudiera crear mi propia novela, si pudiera creer que puedo...
Igual que un buen día llegó, otro buen día se marchó. De nuevo creo que no nos volveremos a ver, sin embargo despertó algo en mi que llevaba demasiado tiempo dormido. ¿por que aceptar? ¿por qué conformarse? ¿por que no arriesgar?
Convulsionó todo mi mundo y me hizo ver otro, quizás tenga razón y él ( y los que ven la vida como él) sean los normales y no el resto del mundo.
Quizás Zoilo fue como una señal que me hizo ver que hace ya demasiado tiempo que no recuerdo mis sueños.
Cuando las palabras no están vacías, amor y respeto.

sábado, 19 de septiembre de 2009

Síndrome Peter Pan

Portugal 2009

No sé cómo, ni cuando, ni por qué...pero un buen día me sentí como si me hubieran robado, hubiera perdido o se hubieran ido no se donde, un montón de sueños, ideas, momentos. Como si de repente, un buen día me hubiera dado cuenta que me había hecho mayor.
A mi alrededor las cosas han cambiado, no es que sean mejores ni peores pero ya no son como eran. Quizás soy yo la que cambió y no las vea como las veía.

Mis experiencias durante toda esta metamorfosis, tanto las buenas como las malas han ido llevándome sin duda a una madurez y crecimiento personal, pero también han ido llevándose a pesar de resistirme a ello, algo que me pertenecía como la espontaneidad y la inocencia.

Me siento cerrando etapas con fortaleza y afrontándome a retos con mucha más seguridad. Sin embargo sigo creyendo que soy un proyecto al que le queda aún mucho por aprender. Sigo cayéndome para volverme a levantar. Me siento como una esponja que ha absorvido cada momento, cada sensación y cada historia y que sin duda quiere seguir haciéndolo.

Muchas veces, una melodía de la radio, el olor de la primavera, el ruido de la lluvia, el color del otoño, una voz en un bar, una fotografía en el diario, un libro de la estantería o una noticia de actualidad, nos trasladan a un momento en algún lugar o nos recuerdan a alguna persona, nos evocan un sentimiento triste o no, la mayoría de las veces son reflexiones que me hacen sonreír. Y es que el paso del tiempo acabó con el dolor o la euforia para convertirlas suavemente en una sonrisa. Por eso de manera inexplicable a veces cuando voy caminando, haciendo la compra, montando en bicicleta e incluso nadando, voy sonriendo. Otras veces alguien parece que me habla pero yo apenas puedo entender que dice, es como un hilo de voz en la lejanía mientras la comisura de mis labios dibuja una sonrisa. En esos instantes que vivo casi como reales pero que no lo son y se desdibujan con la realidad, soy consciente de la suerte que tuve de vivir y conocer historias con personas que las hicieron increíbles. La suerte de conocer a sus protagonistas, a todos aquellos que bien podrían ser los personajes de una novela. Pero la suerte muchas de esas veces hay que buscarla y por ello, yo quiero seguir componiendo ese rompecabezas, quiero seguir teniendo inquietudes, quiero seguir proponiéndome retos y no tener que renunciar porque... claro "a mi edad ya no toca".
Sé que no es posible continuar jugando a ser mayor porque ya soy mayor, pero es genial poder ser mayor sonriendo de entre los recuerdos y buscando algo más de entre lo que está por llegar.

viernes, 31 de julio de 2009

Desconexión

Un año aquí y otro allí, así me fueron pasando los últimos años.
Un año celebrando mi cumple aquí, en casa, y otro allí en mi otra casa...este año tocaba allí pero no pudo ser y estoy aquí...un año diferente porque el hecho de no estar allí ha dificultado mi momento aquí.
Así que he llegado a mis 35 años deseando y buscando desconexión entre paredes en la montaña, refugiada de las señales tecnológicas y olvidándome del mundo entero.
Estos últimos meses mi cabeza funcionó como una calculadora, haciendo todo lo que se supone que debo hacer y de repente he llegado hasta este punto casi sin un ápice de energía. Por ello estos 4 días de desconexión han sido el mejor regalo que uno se puede hacer...de repente fue como entrar en otra dimensión, mi cabecita loca se desconectó y mi mente dejó de dar vueltas sin parar; dejando que mi cuerpo casi flotara entre paredes calcáreas y aguas cristalinas. Sin conservantes, sin colorantes, de la forma más natural del mundo ví como el sol se ponía para aparecer de nuevo sobre el horizonte horas más tarde...un espectáculo de luz y de emociones que ocurre cada día del año pero que se me escapa entre ir de allá para allá, corriendo, llegando siempre tarde y intentando siempre alargar el día un poco más hasta que tu cuerpo dice basta ya y cae rendido, para entrar en un sueño tan profundo del que solo queda una leve marca entre la comisura de tus labios. Llevó meses sin recordar mis sueños...llevo meses sin parar un minuto, llevo meses sin desconectar...
Por todo esto, hoy mismo, en mi último día de trabajo, creo que ningún otro año recuerdo tan ansiadas unas vacaciones, de nuevo apagaré mi pequeño ordenador de abordo y me perderé entre montañas, sueños y puestas de sol.

Sadernes 15 juliol 2009