jueves, 18 de febrero de 2010

Una persona increíble con un proyecto de vida increíble


Djibouti 2005

Un 18 de febrero, un día como hoy, pero del 2005, nos conocimos. Te dije que llevaría un abrigo verde y no hizo falta nada más...pareces el personaje de un cuento. Pero existes en realidad porque desde aquel día eres parte de una historia, una de entre tantas otras.
Aquella chica de ojos rasgados que me esperaba en aquella calle abarrotada de gente anónima, resultó ser una excelente persona y una gran amiga en un viaje muy especial. Apareciste como por casualidad en medio de mi caos. Me transmitiste ilusión, fuerza, naturalidad y seguridad.
Vivimos juntas una experiencia increíble, que nos unió de alguna forma para siempre.Fue todo un placer compartir todo aquello contigo.
No hay un cuando, un donde, ni un porqué...porque sea cuando sea y donde sea te seguiré queriendo. Feliz cumple!!!!


Djibouti 2005

miércoles, 17 de febrero de 2010

Xilef. Estés donde estés



Cinco años ya han pasado y aquí sigo recordándote. Yo no soy la misma pero para mí tu sigues siendo el mismo de siempre.

AMB ELS SOMNIS MAI HI HA DERROTA



Fa unes setmanes vaig anar a veure una conferència del Kurt Diemberger i resumint em va sembla un "tio increible". Fins i tot ara als seus gairebé 80 anys, tot i la seva aparent fragilitat, em continua semblant un ser invencible. Fer un 8000 fa 50 anys i el que això comporta no és gens fàcil i menys encara estimar i saber escoltar a la muntanya després d'haver perdut no un sinó dos companys.
Però el que em va quedar, el que vaig aprendre, és que com diu el Kurt:
"Quan no pots fer realitat un somni, aquesta força, aquesta energia que havies dedicat l'has d'aprofitar per mirar en davant cap a un altre repte, un somni nou"

miércoles, 3 de febrero de 2010

RECUERDOS

En algún lugar de Portugal, verano 2009

De repente ves como les suceden a otros cosas que tu ya has vivido y te das cuenta como el tiempo lo cambia todo. Los sentimientos pierden fuerza, los recuerdos se desdibujan y las imágenes dejan atrás aquella nitidez. Te das cuenta que aquellas heridas que parecían haber cicatrizado con el paso del tiempo, pueden volver a abrirse de nuevo.
El tiempo pasa y lo hace muy rápido. Pero no creo que el tiempo lo cure todo. Simplemente aprendes a aceptar aunque te resistes a olvidar. Recuerdo que un día alguien me dijo que acabamos siendo recuerdos en la mente de otros. Pues bien a veces tengo miedo de perder esos recuerdos.
Es como algo contradictorio. Al principio los sentimientos son tan fuertes que duelen, pero con el tiempo cambian, se asientan en algún lugar, como dormidos o olvidados...pero no se van porque, ¿qué seríamos sin ellos?

viernes, 22 de enero de 2010

Heridas, Leyenda, Encadenar, VIDA


Portugal, verano'09

Mi vida transcurre entre un ir y venir de clases de inglés , clases de francés, la escuela de escritura, la escalada y mi trabajo. Y así como cuando encadeno una via, voy encadenando las semanas y poco a poco mi vida.
Me gusta hacer idiomas pero no porque necesite un título, de hecho desde que trabajo en la universidad he dejado de creer en ellos, sino porque sigo soñando que un día volveré a África a trabajar. Y allí, lo que más necesité, quien más me ayudo y de lo que más aprendí fue de los demás. Y sin lenguaje, la comunicación es demasiado pobre para entender, aprender y crecer de esas cosas insólitas que te van sucediendo al conocer, convivir y conversar con personas que se cruzan en tu camino. Pero que no sólo se cruzan, sino que llegarán a formar parte de ese camino que se hizo común en determinados lugares y momentos.
Sin embargo ahora y aquí, a pesar que compartimos un lenguaje común, el materno, en ocasiones prefiero la compañia de un libro. Cada mañana, ausente a la realidad que me rodea, disfruto de ese momento del día, mi momento, desyunando una tarta de manzana con un café con leche bien caliente y un libro. Es como si todo se detuviera, oigo voces a lo lejos, pero no entiendo lo que dicen, no me interesa porque estoy metida, enganchada y entregada a mi lectura.
Y como esa lectura, la escalada me tiene igualmente atrapada. Es algo que formó parte de mi vida en algún momento y que hoy en día sigue conmigo. Espero no me abandoné jamás. Me gustan sus comienzos, su filosofia y creo que ella forma parte de esa leyenda personal de muchos de nosotros.
Pero mi más reciente redescubrimiento ha sido la escritura. Hace años que cuando aflora un sentimiento muy dentro de mi, tengo deseos incontrolados de escribir. Pero ahora he comprendido que como leí una vez, la escritura cicatriza las heridas en el instante de abrirlas.


Gelida nov'09

martes, 19 de enero de 2010

2010



Portugal 2009

Recuerdo que no hace demasiado tiempo, aquellos que veía mayores que yo, me decían: los años pasan volando. Pues bien a pesar que los sigo viendo mayores que yo, ahora a mi también me pasan volando, será que yo también me estoy haciendo mayor...o quizás simplemente es que llevo demasiado sin arriesgar.

Sigo estando un poco loca y siendo bastante niña. Me sigue encantando ir en bici por en medio de la ciudad esquivando a todo aquello que se mueve y incluso aquello que no. Auuque a veces no sé como ni porqué las bolsas que llevo acaban encaprichándose de tal forma de los radios de mi rueda que no paran de liarse hasta que acabo por el suelo. Y por supuesto, sigo colándome en los ferrocarriles a pesar que hace unos días casi me cuesta una buena multa. Y claro, luego tenga que escuchar que ya tengo una edad para seguir haciendo algo así.

Pero tambien, tengo la extraña sensación de haber crecido. He pasado un año luchando con mi interior, intentando ser responsable de aquello que decido pero sin rendirme a las locuras con las que sueño. Buscando mi verdadero yo, luchando entre lo que soy y lo que hicieron de mi.
Quiero tener coraje para no decepcionarme, quiero aprender a tener paciencia para esperar el momento adecuado y quiero corred el riesgo de poder equivocarme.
Pero, no quiero establecer límites, no quiero ser dominada por mi mente, pero sobre todo no quiero nunca llegar a pensar y si hubiera sido un poco más loca...
Tengo el presentimiento que este año va a ser un diez y que voy a cometer muchas de esas locuras que persiguen nuevos retos. Pero sin duda, despues de la experiencia de este blog que nació de lo más humano que viví en África, ahora solo pienso en escribir y escribir para seguir escribiendo, de todo aquello que veo, siento, sueño, admiro o detesto. Y este es mi más osado proyecto para este año 2010. Intentar componer una novela. Tengo mucho que decir, mucho que contar pero que difícil puede resultar estructurarlo todo con un sentido, cuando nunca estructuré nada en mi vida. Por eso me gusta este blog, porque la fuerza o el impulso de escribir superan con creces la estructura que se le da al texto. Este blog es totalmente libre. Espero que el resultado de mi novela aunque algo menos libre no pierda ni una gota de fuerza.
Esa fuerza que te hace creer cada día con lo que aprendes, sientes y compartes con los demás.



Mérida 2009

domingo, 8 de noviembre de 2009

Per fi sóc Montserratina!!!!


Montserrat cara nord

Diuen que fins que no fas el cim del Cavall Bernat no ets Montserratí. Doncs bé, després de trepitjar durant anys Montserrat, per fí aquest passat juliol vaig fer la meva primera ascensió al Cavall per la Ponsola. Per fí puc dir que ara si, ara ja sóc montserratina!!!
A més a la mateixa setmana vaig escalar per primer cop la Paret de Diables, per la Sanchez i quina sensació, quin pati sota els meus peus!!!

Sincerament un bon regal pel meu cumple d'aquest any i una boníssima entrada als meus 35 anyets. I com sempre tot això no hagués estat possible sense la gent que m'envolta i més concretament en aquest cas, sense el que ha estat en aquesta ocasió el meu company de cordada, el Mika.

De vegades quan miro la paret de Montserrat em sembla increíble que jo hagi pogut fer això. Realment en ocasions tot l'univers conspira i tu vas i ho acosegueixes...ara només cal continuar sommiant amb més cims...


Fins la propera!!!