martes, 19 de mayo de 2009

Buscando...

Mallorca 2009

Por fín estoy de nuevo por aquí, tengo la sensación que estuve lejos todos estos meses atrás, en cambio no me fui a ningún lado, pero estuve ausente de demasiadas cosas. Y aunque nunca me fui del todo, me pregunto ¿como es el regreso de alguien que jamas se fue?
Fueron 4 meses sin hacer una de las cosas que más me gusta...escribir.

De todas formas la vida sigue dando vueltas a su antojo y eso me encanta. Pero pasa todo tan rápido que me da vértigo solo de pensarlo, y más cuando uno tiene la sensación de no parar, de no saber decir que no y de seguir buscando.
No, estos meses no estuve en África, ni tan solo viajando, pero a pesar de ello me quedan recuerdos...
Recuerdo las movilizaciones por Boloña en la universidad, recuerdo que diferente es vivir en casa con más gente, recuerdo escalar con amigos, beber con amigos y reír unas veces y llorar otras pero con amigos. Y me recuerdo un día, volviendo del aeropuerto como casi cada miércoles de estos meses atrás, pero éste llovía y lo hacía con ganas, demasiado tráfico y avanzaba tan lentamente que a penas sin darme cuenta, me fijé en los coches que tenía cerca y pensé...mira todos van como cada mañana a trabajar, un día más. De repente miré por el vidrio y dejé de ver, llovía tanto que a penas se podía distinguir nada y mi mente voló. De repente y sin control, empezó a caer y caer cuando me di cuenta que yo también era como los demás, iba como cada mañana a ese trabajo que yo nunca vi como definitivo pero al que acudía cada mañana. Caía tan rápido que justo cuando estaba a punto de pegarme contra el suelo oí el claxon del coche de atrás y volví a la realidad.
No sé qué pero sigo buscando.

domingo, 15 de febrero de 2009

Ja han passat quatre anys...


Tot just avui fa quatre anys que et van sedar per sempre, tot just avui fa quatre anys que et feia últim petó, que et tocava per última vegada i que sentia el teu últim alé...però ni un sòl segon durant aquests quatre anys no has deixat d'estar al meu costat. Estiguis on estiguis m'encantaria saber que et sents orgullós de la teva filla i dels seus somnis, segurament una mica esbojarrats per tu. Aquests quatre anys m'ha tocat madurar i molt, potser és podria dir que aquell projecte de dona que era quan vas marxar comença a tenir forma definida i sap cap on va i el que vol, potser no sóc el tipus de dona que voldria un pare per la seva filla però sempre he estat jo mateixa.

viernes, 16 de enero de 2009

Ahora lo sé

en algún lugr de África...


Fuimos eternos mientras no nos rendimos.
Pero lo hicimos...los dos.

Aprendiendo que cada momento tiene su eternidad y cada amor es eterno en ese preciso momento.

miércoles, 14 de enero de 2009

2009...

Si a comienzos del 2008 por tierras peruanas me sentía como una gaviota que abandonó la bandada porque buscaba algo más, hoy empezando el 2009 me siento como gaviota atrapada que hace demasiado que depende de la bandada.
Ahora haciendo balance he de reconocer que me pase todo un 2007 y medio 2008 volando como una gaviota, un poco sin rumbo fijo pero sin parar de soñar, libre y muy alto. En cambio esta segunda parte del 2008 fue totalmente diferente, fue como ser gaviota pero sin alas y luchar por intentar llegar a un lugar, casi tocarlo pero fracasar en el intento, y seguir y seguir luchando por ello sin ver todavía una salida. Todo llegara pero que difícil esta siendo. ..Si bueno y quien dijo que las cosas iban a ser fáciles??
Pero yo solo quiero volar...y disfrutar haciéndolo, sonreír casi sin darme cuenta y seguir soñando en algo diferente...

Si hace más o menos un año volvía a casa con algo más que comida en la panza pero con una sonrisa, si me enfrenté a un ataque de malaria, una experiencia mística como decía Kapucisnki, sola en un vuelo des de África, y llegaba a casa una semana después pero con una sonrisa...como puede ser que en estos comienzos del 2009 una maldita gripe, aquí en el primer mundo, en casa con todo a mi alcance, me haya llevado a estar seis días ya, enteros en cama??

Está claro que la fortaleza que hay dentro de cada uno de nosotros nos lleva allí donde deseamos, pero no siempre nos saca de donde no deseamos o... quizás si?

sonreír y vivir cada momento de este 2009 (porque 2+9 son 11)

martes, 16 de diciembre de 2008

Algú que va arribar per casualitat

Pintada porta de casa

Fa uns dies va ser el teu cumple...no et conec, gairebé no ser res de tu, però sé que existeixes.
M'agrada llegir-te, dins de la teva tristor hi ha alguna cosa que et fa especial.

Vius en la foscor però saps on està la llum i com arribar-hi. Jo des d'on sóc t'envio un somriure ple de llum i et dedico aquesta pintada que cada matí m'anima el dia.
Per molts anys Sam!!!!

lunes, 8 de diciembre de 2008

Momentos complicados

Momentos. Albarracin 08

Cuando una se cansa...entonces qué??


Cuando una se cansa de querer cambiar el mundo, o lo que es peor cuando una se cansa de creer poder cambiar el mundo, de hacer alguna cosa, de luchar por conseguirlo.


Cuando una se cansa de ser la hija responsable, la hermana que siempre está ahí, la amiga que no sabe decir no o la amiga que está ahí cuando se la necesita y no siempre cuando ella lo necesita.


Cuando una se cansa de ser una buena pareja o una buena expareja, una buena persona, cuando una empieza a cansarse de todo. Pero que me ocurre??? sobre todo no quiero cansarme jamas de soñar...

miércoles, 3 de diciembre de 2008

Y tu que quieres ser de mayor??



"15 días en agosto" es una muy buena reflexión...