domingo, 19 de julio de 2009

Mi Utopía


Vivir libre...esta es mi utopía.
Es cierto que no sé que es vivir en una guerra, en una post-guerra ni bajo un sistema totalitario, ni tampoco quiero saberlo. He vivido en una democracia, pero soy consciente y he podido comprovar con mis propios ojos los estragos de la opresión y la violación de los derechos humanos sobre otras personas en otros rincones del mundo, no tan remotos como pensamos...
Sí es así, pocos lo eligen, es la suerte de donde naces. Pero no es de esa libertad de la que ahora hablo.

Mi utopía es vivir libre en una sociedad libre, es sentirse libre en un mundo libre.
No sé si es una condidión del ser humano en general, no se si se hereda vía genes o simplemente es un legado educacional y de costumbres sociales, realmente no sé donde está el origen...pero si sé que el resultado venga de donde venga es la imposición que nosotros mismos nos exigimos y la facilidad que tenemos para coartarnos nuestras propias libertades y las de otros.
Recibí como muchos una educación basada en el respeto hacia los demás y en las responsabilidades, y como muchos tambien me fui moldeando por influencias de la sociedad en la que vivo, y por supuesto igual que a otros me marcaron mis propias experiencias. Todo eso me formó como persona y despues de 35 años aquí estoy planteandome la libertad como una utopía.

No me gustaría ofender a muchos que aún hoy viven oprimidos por unos pocos o que vivieron así en un pasado aún reciente ya que la falta de esa libertad se puede conseguir, no es una utopía, es cuestión de no quedarse impasivos ante unos hechos injustifibles, aunque muchos seamos covardes o egoistas y no movamos un dedo, excusándonos en que no podemos hacer nada cuando realmente lo que sucede es que no nos afecta directamente. A pesar de todo, sigo pensando, y esto no es una utopia, que un mundo diferente es posible.

Pero ahora mis pensamientos van encaminados hacia otra libertad, a la libertad de uno mismo, a mi utopía:
Vivir libre de miedos, libre de ataduras, libre de prejuicios...Inentando ayudar y aprendiendo a amar sin pedir nada a cambio. Entendiendo y disfrutando de cada preciso momento.

Independientemente de todas estas reflexiones y a pesar de que lo intento cada día sigo creyendo que esta es mi mayor utopía.



jueves, 18 de junio de 2009

¿¿¿rara???? o... ¿simplemente diferente?



Porque a veces ser diferente no tiene porque ser negativo...
porque no seguir un estandard no tiene porque significar ser raro...
y porque querer algo más puede ser a veces muy positivo!!!!!!!!

viernes, 12 de junio de 2009

Tiempo...

Y yo sigo comprando libros, los ordeno, los coloco. Cada uno de ellos me recuerda un lugar, un viaje, un momento, una persona, un estado de ánimo. No, no es que los coleccione simplemente, los adquiero como un pequeño tesoro, algo propio que no me costará como una hipoteca ni que se pasará de moda como unos zapatos. Algo que con el paso de los años seguirá a mi lado.

De momento los colecciono pensando en aquel momento en mi vida que tenga tiempo para leerlos y disfrutarlos.


martes, 19 de mayo de 2009

Buscando...

Mallorca 2009

Por fín estoy de nuevo por aquí, tengo la sensación que estuve lejos todos estos meses atrás, en cambio no me fui a ningún lado, pero estuve ausente de demasiadas cosas. Y aunque nunca me fui del todo, me pregunto ¿como es el regreso de alguien que jamas se fue?
Fueron 4 meses sin hacer una de las cosas que más me gusta...escribir.

De todas formas la vida sigue dando vueltas a su antojo y eso me encanta. Pero pasa todo tan rápido que me da vértigo solo de pensarlo, y más cuando uno tiene la sensación de no parar, de no saber decir que no y de seguir buscando.
No, estos meses no estuve en África, ni tan solo viajando, pero a pesar de ello me quedan recuerdos...
Recuerdo las movilizaciones por Boloña en la universidad, recuerdo que diferente es vivir en casa con más gente, recuerdo escalar con amigos, beber con amigos y reír unas veces y llorar otras pero con amigos. Y me recuerdo un día, volviendo del aeropuerto como casi cada miércoles de estos meses atrás, pero éste llovía y lo hacía con ganas, demasiado tráfico y avanzaba tan lentamente que a penas sin darme cuenta, me fijé en los coches que tenía cerca y pensé...mira todos van como cada mañana a trabajar, un día más. De repente miré por el vidrio y dejé de ver, llovía tanto que a penas se podía distinguir nada y mi mente voló. De repente y sin control, empezó a caer y caer cuando me di cuenta que yo también era como los demás, iba como cada mañana a ese trabajo que yo nunca vi como definitivo pero al que acudía cada mañana. Caía tan rápido que justo cuando estaba a punto de pegarme contra el suelo oí el claxon del coche de atrás y volví a la realidad.
No sé qué pero sigo buscando.

domingo, 15 de febrero de 2009

Ja han passat quatre anys...


Tot just avui fa quatre anys que et van sedar per sempre, tot just avui fa quatre anys que et feia últim petó, que et tocava per última vegada i que sentia el teu últim alé...però ni un sòl segon durant aquests quatre anys no has deixat d'estar al meu costat. Estiguis on estiguis m'encantaria saber que et sents orgullós de la teva filla i dels seus somnis, segurament una mica esbojarrats per tu. Aquests quatre anys m'ha tocat madurar i molt, potser és podria dir que aquell projecte de dona que era quan vas marxar comença a tenir forma definida i sap cap on va i el que vol, potser no sóc el tipus de dona que voldria un pare per la seva filla però sempre he estat jo mateixa.

viernes, 16 de enero de 2009

Ahora lo sé

en algún lugr de África...


Fuimos eternos mientras no nos rendimos.
Pero lo hicimos...los dos.

Aprendiendo que cada momento tiene su eternidad y cada amor es eterno en ese preciso momento.

miércoles, 14 de enero de 2009

2009...

Si a comienzos del 2008 por tierras peruanas me sentía como una gaviota que abandonó la bandada porque buscaba algo más, hoy empezando el 2009 me siento como gaviota atrapada que hace demasiado que depende de la bandada.
Ahora haciendo balance he de reconocer que me pase todo un 2007 y medio 2008 volando como una gaviota, un poco sin rumbo fijo pero sin parar de soñar, libre y muy alto. En cambio esta segunda parte del 2008 fue totalmente diferente, fue como ser gaviota pero sin alas y luchar por intentar llegar a un lugar, casi tocarlo pero fracasar en el intento, y seguir y seguir luchando por ello sin ver todavía una salida. Todo llegara pero que difícil esta siendo. ..Si bueno y quien dijo que las cosas iban a ser fáciles??
Pero yo solo quiero volar...y disfrutar haciéndolo, sonreír casi sin darme cuenta y seguir soñando en algo diferente...

Si hace más o menos un año volvía a casa con algo más que comida en la panza pero con una sonrisa, si me enfrenté a un ataque de malaria, una experiencia mística como decía Kapucisnki, sola en un vuelo des de África, y llegaba a casa una semana después pero con una sonrisa...como puede ser que en estos comienzos del 2009 una maldita gripe, aquí en el primer mundo, en casa con todo a mi alcance, me haya llevado a estar seis días ya, enteros en cama??

Está claro que la fortaleza que hay dentro de cada uno de nosotros nos lleva allí donde deseamos, pero no siempre nos saca de donde no deseamos o... quizás si?

sonreír y vivir cada momento de este 2009 (porque 2+9 son 11)