Ayer sufrí un apagón de más de tres horas...
De repente y sin previo aviso, todas las células de mi cuerpo decidieron entrar en huelga y sólo se mantuvieron los servicios mínimos. El resto entró en un letargo del que fue difícil salir. Trás el apagón sentí como un chorro de energia que poco a poco con el paso de las horas se convirtió en un espejismo.
Diagnóstico: ESGOTAMENT, AGOTAMIENTO, EXHAUSTION
miércoles, 8 de junio de 2011
lunes, 11 de abril de 2011
SIN SALIDA.....
Llevo demasiados meses sin ver una salida...
Empezando cada día corriendo porque no llego y acabandólo sin poder más.
Desayunando en el coche mientras hago cola cada dia en la ronda para llegar antes de las 8.30h al hospital donde hago las prácticas y para regresar a la UAB donde trabajo cada tarde de 14h a 21h. Mal comiendo en mi despacho, !!!que ganas tengo de olvidar los tapers y comer por fin en un plato, sentada en una mesa y con bastante más que 15 minutos para saborear!!!!
Demasiados días, demasiadas horas, demasiados minutos sin un segundo de descanso. Ha llegado ese punto en el que ya no solo te planteas si valdrá la pena, sinó que lo empiezas a dudar...pero claro, rendirse ahora que queda tan poco...¿que son dos meses más después de los 7 que llevo a este ritmo?
Pero ahora dos meses no se ven como al principio y hay momentos de mi día a día que siento que llegue a el límite, mi límite...
Mínima vida social, mínimo descanso, mínima, casi nula, escalada en los últimos meses y en cambio, máximo estres, máximo cansancio. Y sigo sin ver una salida, o quizás vea una demasiado pequeña, pero demasiado lejana también.
Sé que tengo suerte, pero ahora solo pienso una cosa acabar y encontrar por fin esa salida...

¿hacia donde te lleva la vida o hacia donde llevas a tu vida?
Algunos dicen que no sé lo que quiero, el problema no estar en no saber sinó en que lo quiero todo
Empezando cada día corriendo porque no llego y acabandólo sin poder más.
Desayunando en el coche mientras hago cola cada dia en la ronda para llegar antes de las 8.30h al hospital donde hago las prácticas y para regresar a la UAB donde trabajo cada tarde de 14h a 21h. Mal comiendo en mi despacho, !!!que ganas tengo de olvidar los tapers y comer por fin en un plato, sentada en una mesa y con bastante más que 15 minutos para saborear!!!!
Demasiados días, demasiadas horas, demasiados minutos sin un segundo de descanso. Ha llegado ese punto en el que ya no solo te planteas si valdrá la pena, sinó que lo empiezas a dudar...pero claro, rendirse ahora que queda tan poco...¿que son dos meses más después de los 7 que llevo a este ritmo?
Pero ahora dos meses no se ven como al principio y hay momentos de mi día a día que siento que llegue a el límite, mi límite...
Mínima vida social, mínimo descanso, mínima, casi nula, escalada en los últimos meses y en cambio, máximo estres, máximo cansancio. Y sigo sin ver una salida, o quizás vea una demasiado pequeña, pero demasiado lejana también.
Sé que tengo suerte, pero ahora solo pienso una cosa acabar y encontrar por fin esa salida...

¿hacia donde te lleva la vida o hacia donde llevas a tu vida?
Algunos dicen que no sé lo que quiero, el problema no estar en no saber sinó en que lo quiero todo
jueves, 17 de marzo de 2011
De Erasmus en Leuven!!!
Aprovechar las oportunidades siempre fue parte de mi destino y esta vez no iba a ser diferente.
Leuven fue una increíble sorpresa, no solo porque apareció casi sin avisar sino también porque fue un reto personal que no dejé escapar.
Todo salió perfecto: vuelos, alojamiento, universidad, trabajo, fiesta, presentación, personas, tours, cenas... como si lo hubiera estado preparando durante mucho tiempo, en cambio a penas conté con unos días para ello.
Hubo un poco de todo, risas, cerveza, música y muchos, mucho nervios en mi presentación sobre Biomedical Research. Pero lo mejor fue sentirme como en casa, sentir como si conociera de toda la vida algunas personas que acababa de conocer y sobre todo sentirme útil intentando que unos estudiantes se motiven y lo intenten, si no es aquí en Leuven, en Barcelona o en cualquier sitio del mundo; y comprendan que lo que tienen al alcance de sus manos, como su trabajo, su investigación y su dedicación a la ciencia puede ayudar a miles de personas en primer y tercer mundo.

¿Quien me iba a decir que por fin dejaría de sentir esa espinita clavada en mi recuerdo, por no haber aprovechado una beca erasmus cuando era estudiante universitaria? El destino, muchos años despues me ofrecía una segunda oportunidad una beca Erasmus Staff y esta vez tenía claro que no la iba a desaprovechar.
lunes, 21 de febrero de 2011
PERDIENDO EL NORTE...
En algún lugar rodeada de mar
Cuando tus ídolos caen, cuando tus sueños se derrumban, cuando tus ideales casi mueren, cuando no sabes porque haces lo que haces, cuando todo se desmorona a tu alrededor, o cuando lo que te rodea te parece más muerto que vivo...está claro que tienes un problema.
Deseas estar en otro lugar, miras más veces hacia atrás que hacia adelante y crees en otro destino.
Lo intentas una y otra vez, pero quizás no suficiente para ver el cambio, lo buscas pero no sabes si en la dirección equivocada, y por eso notas que ya se te acabó la paciencia y cualquier espera se te hace una eternidad. Entonces empiezas a pensar en que nada, nada te llena lo suficiente para continuar por donde vas.
¿Son delirios de la gripe o realmente perdí el norte?
seguramente, está todo en mi cabeza y en mis manos cambiarlo...
pero, ¿COMO?
martes, 15 de febrero de 2011
Un año más...
Seis años despues: Mismo dia, mismo lugar y prácticamente misma hora...¿casualidad, destino...? Tan cerca y tan lejos...Te recuerdo como si fuera ayer y a veces parece como si aún estuvieras ahí, quizás... ¿por qué de alguna forma aún sigues ahi?
Esta misma mañana hace seis años ya, y se dice pronto, me despertaba una fatídica llamada a pesar que yo no fuera consciente de todo ello en aquellos instantes. Hoy no es una llamada, es el despertador, pero no puedo evitar asociarlo todo y menos aún cuando voy de camino hacia el hospital donde de forma consciente te vi por última vez, porque en realidad, inconscientemente te veo muy a menudo.
Tambien entraba entonces al mismo edificio que hoy, en ese momento en que la noche está a punto de desaparecer y, tambien salía cuando el tenue sol de invierno ya parece brillar con timidez, sensaciones extrañanas y encontradas, antes tristeza, impotencia, incredulidad, ahora alivio, respiración profunda, amargura por el pasado, pero felicidad por el presente.
Te veo, te recuerdo, te sueño, te lloro y también te rio.
Día difícil pero con una amarga sonrisa miro hacía el cielo y te busco en algún lugar

Vives dentro de mí...
Esta misma mañana hace seis años ya, y se dice pronto, me despertaba una fatídica llamada a pesar que yo no fuera consciente de todo ello en aquellos instantes. Hoy no es una llamada, es el despertador, pero no puedo evitar asociarlo todo y menos aún cuando voy de camino hacia el hospital donde de forma consciente te vi por última vez, porque en realidad, inconscientemente te veo muy a menudo.
Tambien entraba entonces al mismo edificio que hoy, en ese momento en que la noche está a punto de desaparecer y, tambien salía cuando el tenue sol de invierno ya parece brillar con timidez, sensaciones extrañanas y encontradas, antes tristeza, impotencia, incredulidad, ahora alivio, respiración profunda, amargura por el pasado, pero felicidad por el presente.
Te veo, te recuerdo, te sueño, te lloro y también te rio.
Día difícil pero con una amarga sonrisa miro hacía el cielo y te busco en algún lugar

Vives dentro de mí...
viernes, 11 de febrero de 2011
COMPTE ENRERE
Mai no ho hagués pensat...però sí, compto els dies, i ja queden ben pocs per tornar a recuperar la meva llibertat!!!!!!!
Vaig compartir durant quatre mesos una casa amb més de 10 persones de nacionalitats diferents, sis mesos amb dos noies que eren la nit i el dia i sempre, envoltada d'un ambient difícil i dur. En canvi ara, qui m'ho havia de dir, a casa meva i que difícil em resulta compartir amb algú que té un concepte tant diferent a la meva idea de compartir...m'agradaria recordar tot això quan se'm plantegi de nou l'oportunitat de compartir, i dic oportunitat perquè sempre ho veig així. Però no m'enganyo, quan arribi el moment de nou tornaré a dir si!! el mateix em passa quan l'estres pot amb mi, sempre penso: " això no em tornarà a passar, el curs que ve ni de conya!!" però jo, tu i tothom en sap que l'any següent tornaré a estar a les mateixes, perquè jo, jo sóc així...així de complicada, així d'estressada, així d'inquieta i així de toca collons de vegades...
Però que fàcil ho veig ara, només 48h i tornaré a ser lliure dins de la república independent de casa meva!!!

Llibertat en algun lloc dels Alps!!!!!!!!!!!
Vaig compartir durant quatre mesos una casa amb més de 10 persones de nacionalitats diferents, sis mesos amb dos noies que eren la nit i el dia i sempre, envoltada d'un ambient difícil i dur. En canvi ara, qui m'ho havia de dir, a casa meva i que difícil em resulta compartir amb algú que té un concepte tant diferent a la meva idea de compartir...m'agradaria recordar tot això quan se'm plantegi de nou l'oportunitat de compartir, i dic oportunitat perquè sempre ho veig així. Però no m'enganyo, quan arribi el moment de nou tornaré a dir si!! el mateix em passa quan l'estres pot amb mi, sempre penso: " això no em tornarà a passar, el curs que ve ni de conya!!" però jo, tu i tothom en sap que l'any següent tornaré a estar a les mateixes, perquè jo, jo sóc així...així de complicada, així d'estressada, així d'inquieta i així de toca collons de vegades...
Però que fàcil ho veig ara, només 48h i tornaré a ser lliure dins de la república independent de casa meva!!!
Llibertat en algun lloc dels Alps!!!!!!!!!!!
miércoles, 17 de noviembre de 2010
JUGAR
Cuando somos peques nos pasamos el tiempo jugando a ser mayores y cuando por fin somos mayores nos encanta jugar a ser pequeños.
Nos pasamos la vida esperando que llegue algo y cuando por fin llega pasa demasiado rápido. Por eso,lo mejor es disfutar de esos momentos y jugar siendo consciente que estas jugando. Recordando lo mejor de cuando eramos peques pero con lo que sabemos ahora que somos mayores. Porque jugar y soñar no tiene porque tener edad. Y porque una de las mejores cosas que tenemos es ese niño que todos llevamos dentro, ese que nos hace tan humanos...
Porque el chocolate no es solo para los niños, ni tampoco los comics, ni los heroes, ni los sueños, ni una sonrisa.
Porque la vida es como un juego, donde no se gana ni se pierde, se aprende.
Aunque hay algunos que no aprendemos auque pasen los años y somos niños durante toda la vida!!!!
Porque la escalada también es como un juego...

Mi primer 7a. Kalymnos,Octubre 2010
Nos pasamos la vida esperando que llegue algo y cuando por fin llega pasa demasiado rápido. Por eso,lo mejor es disfutar de esos momentos y jugar siendo consciente que estas jugando. Recordando lo mejor de cuando eramos peques pero con lo que sabemos ahora que somos mayores. Porque jugar y soñar no tiene porque tener edad. Y porque una de las mejores cosas que tenemos es ese niño que todos llevamos dentro, ese que nos hace tan humanos...
Porque el chocolate no es solo para los niños, ni tampoco los comics, ni los heroes, ni los sueños, ni una sonrisa.
Porque la vida es como un juego, donde no se gana ni se pierde, se aprende.
Aunque hay algunos que no aprendemos auque pasen los años y somos niños durante toda la vida!!!!
Porque la escalada también es como un juego...
Mi primer 7a. Kalymnos,Octubre 2010
Suscribirse a:
Entradas (Atom)