jueves, 17 de marzo de 2011

De Erasmus en Leuven!!!



Aprovechar las oportunidades siempre fue parte de mi destino y esta vez no iba a ser diferente.
Leuven fue una increíble sorpresa, no solo porque apareció casi sin avisar sino también porque fue un reto personal que no dejé escapar.
Todo salió perfecto: vuelos, alojamiento, universidad, trabajo, fiesta, presentación, personas, tours, cenas... como si lo hubiera estado preparando durante mucho tiempo, en cambio a penas conté con unos días para ello.
Hubo un poco de todo, risas, cerveza, música y muchos, mucho nervios en mi presentación sobre Biomedical Research. Pero lo mejor fue sentirme como en casa, sentir como si conociera de toda la vida algunas personas que acababa de conocer y sobre todo sentirme útil intentando que unos estudiantes se motiven y lo intenten, si no es aquí en Leuven, en Barcelona o en cualquier sitio del mundo; y comprendan que lo que tienen al alcance de sus manos, como su trabajo, su investigación y su dedicación a la ciencia puede ayudar a miles de personas en primer y tercer mundo.



¿Quien me iba a decir que por fin dejaría de sentir esa espinita clavada en mi recuerdo, por no haber aprovechado una beca erasmus cuando era estudiante universitaria? El destino, muchos años despues me ofrecía una segunda oportunidad una beca Erasmus Staff y esta vez tenía claro que no la iba a desaprovechar.

lunes, 21 de febrero de 2011

PERDIENDO EL NORTE...


En algún lugar rodeada de mar

Cuando tus ídolos caen, cuando tus sueños se derrumban, cuando tus ideales casi mueren, cuando no sabes porque haces lo que haces, cuando todo se desmorona a tu alrededor, o cuando lo que te rodea te parece más muerto que vivo...está claro que tienes un problema.
Deseas estar en otro lugar, miras más veces hacia atrás que hacia adelante y crees en otro destino.
Lo intentas una y otra vez, pero quizás no suficiente para ver el cambio, lo buscas pero no sabes si en la dirección equivocada, y por eso notas que ya se te acabó la paciencia y cualquier espera se te hace una eternidad. Entonces empiezas a pensar en que nada, nada te llena lo suficiente para continuar por donde vas.
¿Son delirios de la gripe o realmente perdí el norte?
seguramente, está todo en mi cabeza y en mis manos cambiarlo...
pero, ¿COMO?

martes, 15 de febrero de 2011

Un año más...

Seis años despues: Mismo dia, mismo lugar y prácticamente misma hora...¿casualidad, destino...? Tan cerca y tan lejos...Te recuerdo como si fuera ayer y a veces parece como si aún estuvieras ahí, quizás... ¿por qué de alguna forma aún sigues ahi?
Esta misma mañana hace seis años ya, y se dice pronto, me despertaba una fatídica llamada a pesar que yo no fuera consciente de todo ello en aquellos instantes. Hoy no es una llamada, es el despertador, pero no puedo evitar asociarlo todo y menos aún cuando voy de camino hacia el hospital donde de forma consciente te vi por última vez, porque en realidad, inconscientemente te veo muy a menudo.
Tambien entraba entonces al mismo edificio que hoy, en ese momento en que la noche está a punto de desaparecer y, tambien salía cuando el tenue sol de invierno ya parece brillar con timidez, sensaciones extrañanas y encontradas, antes tristeza, impotencia, incredulidad, ahora alivio, respiración profunda, amargura por el pasado, pero felicidad por el presente.
Te veo, te recuerdo, te sueño, te lloro y también te rio.
Día difícil pero con una amarga sonrisa miro hacía el cielo y te busco en algún lugar



Vives dentro de mí...

viernes, 11 de febrero de 2011

COMPTE ENRERE

Mai no ho hagués pensat...però sí, compto els dies, i ja queden ben pocs per tornar a recuperar la meva llibertat!!!!!!!
Vaig compartir durant quatre mesos una casa amb més de 10 persones de nacionalitats diferents, sis mesos amb dos noies que eren la nit i el dia i sempre, envoltada d'un ambient difícil i dur. En canvi ara, qui m'ho havia de dir, a casa meva i que difícil em resulta compartir amb algú que té un concepte tant diferent a la meva idea de compartir...m'agradaria recordar tot això quan se'm plantegi de nou l'oportunitat de compartir, i dic oportunitat perquè sempre ho veig així. Però no m'enganyo, quan arribi el moment de nou tornaré a dir si!! el mateix em passa quan l'estres pot amb mi, sempre penso: " això no em tornarà a passar, el curs que ve ni de conya!!" però jo, tu i tothom en sap que l'any següent tornaré a estar a les mateixes, perquè jo, jo sóc així...així de complicada, així d'estressada, així d'inquieta i així de toca collons de vegades...
Però que fàcil ho veig ara, només 48h i tornaré a ser lliure dins de la república independent de casa meva!!!



Llibertat en algun lloc dels Alps!!!!!!!!!!!

miércoles, 17 de noviembre de 2010

JUGAR

Cuando somos peques nos pasamos el tiempo jugando a ser mayores y cuando por fin somos mayores nos encanta jugar a ser pequeños.
Nos pasamos la vida esperando que llegue algo y cuando por fin llega pasa demasiado rápido. Por eso,lo mejor es disfutar de esos momentos y jugar siendo consciente que estas jugando. Recordando lo mejor de cuando eramos peques pero con lo que sabemos ahora que somos mayores. Porque jugar y soñar no tiene porque tener edad. Y porque una de las mejores cosas que tenemos es ese niño que todos llevamos dentro, ese que nos hace tan humanos...
Porque el chocolate no es solo para los niños, ni tampoco los comics, ni los heroes, ni los sueños, ni una sonrisa.
Porque la vida es como un juego, donde no se gana ni se pierde, se aprende.
Aunque hay algunos que no aprendemos auque pasen los años y somos niños durante toda la vida!!!!


Porque la escalada también es como un juego...



Mi primer 7a. Kalymnos,Octubre 2010

viernes, 8 de octubre de 2010

VUELTA AL COLE

Sólo llevo algo más de dos semanas, pero que dura es la vuelta al cole...
Cada día mientras voy medio corriendo hacia la uni, se me hace raro ver reflejada en los escaparates de las tiendas una silueta como la mia y con una carpeta en mis brazos de nuevo. Esa sensación aún me desorienta más cuando entro por la puerta y subo las escaleras en dirección al aula, rodeada de un montón de alumnos que viven una realidad tan diferente a mi realidad. No sería sincera si no reconociese que más de un día me pregunto: "que pintas aquí Esther????"
Mi cabeza no para de girar, artículos, esposiciones, ingles...pero aunque no se como me metí en esta locura, espero poder salir yo solita de ella.
Un año más de estres, pero ¿quien sabe? si aguanto la presión, si soporto el doble turno de horarios, si lo consigo, quizás cambien muchas cosas a partir de enero y si no es así, por lo menos lo habré intentando.

sábado, 18 de septiembre de 2010

EL REMEDIO INVISIBLE

Lecturas que detienen el tiempo. Mallorca 2010


Porque algunas veces el remedio está ahí, delante de nuestras narices, y somos incapaces de verlo y porque muchas otras, no nos interesa ni olerlo.
Porque si quieres ayudar no debes imponer y mucho menos aún juzgar. Y porque deberíamos dejar de pensar que somos los mejores, que lo que hacemos es lo único importante.
Porque nuestra cultura, nuestra mentalidad, nuestros valores y nuestra forma de vivir no es la única, como ya sabemos, ni tampoco es la mejor como si nos creemos. Porque para comprender primero debemos escuchar. Porque para compartir hay que convivir.

Porque los sentimientos de todo un pueblo no se pueden politizar, porque la vida de las personas está por encima de los intereses económicos o políticos de cualquier país. Porque cuando detrás de la ayuda hay un propio interés, ni realmente ayudamos ni conseguiremos hacerlo, porque estamos tan ciegos que no conseguimos ver y mucho menos aún entender aquello que es lo más obvio, lo más evidente. Porque la verdad, la mayoría de las veces no interesa y lo que es peor duele demasiado.
Porque el dinero, no lo es todo a la hora de combatir enfermedades que están acabando con miles de personas en el llamado tercer mundo. Porque todo puede llegar a ser tan incoherente como la vida y la muerte. Porque a veces siento vergüenza de pertenecer al que llaman primer mundo. Porque ningún ser humano se merece lo que está ocurriendo en muchos rincones del mundo. Porque hay cientos de porqués. Pero sobre todo porque África necesita un respiro...

Por todas estas y por muchas más razones me parece increíble el testimonio y el enfoque que Helen Epstein, tras su propia experiencia, recoge en el libro El remedio invisible. Africa, Occidente y la lucha contra el sida. Una lectura inquietante que pone de manifiesto las grandes "cagadas" y el transfondo político en muchos de las llamadas campañas de sensibilización, concienciación o de ayuda humanitaria en la lucha contra el sida en África.